देशले पुस महिनाको अन्तिम दिन एउटा इतिहासको पाना थप गरेको छ । घटनाहरु सवै सधैका लागि हुदैनन् तर कुनै कुनै घटना यस्ता हुन्छन जसले इतिहास कोर्दछ । हो २०८२ पुस मसान्तले नेपाली कांग्रसको जीवनमा ऐतिहासिक पाना थपेको छ ।
केवल नेपाली कांग्रेसले सभापति समेतको नयाँ समिति मात्र पाएको हैन यसले समाजमा असरल्ल भएको अविश्वासलार्ई विश्वासमा वदल्नैपर्ने कार्यभार पनि पाएको छ । जिम्वेदारी पाउनु पनि एउटा अवसर हो जसको सदुपयोग होस् भन्नेकामना जनतामा रहेको छ ।
नायक वन्ने लक्ष्यले विश्वप्रकास शर्मा र गगन कुमार थापाले लिएको जोखिम केवल उनिहरु को नायकत्व वा खलनायकत्वले सकिदैन । नेपाल र नेपालीको वर्षौदेखि उकुसमुकुस भएर रहेको मनकोपीडा , विकास र निकासको माग सम्वोधन हुन्छ कि हुदैनको दोसाधमा पुगेको छ । उनिहरु पनि नियमित राजनैतिक दलजस्तै करेसावारी सम्याउदैमा दिन गुजार्दैजान्छन कि समाजको माग र आवश्यकतालाई पहिलो कदम वनाउछन् । समयको कठघरामा छाडिदिउ ।
जनताले खोजेको शुसाशनको मुद्दा, सामाजिक न्यायको मुद्दा,समानताको मुद्दा,गाँस,वाँस,कपासको मुद्दा काहानेर गएर चुकेको भन्ने निक्र्यौल गरी जनतालाई विश्वासमा लिनु र भर्खरै भएको जेन्जी आन्दोलनको मागलाई अंगीकार गर्नु पनि नयाँ नेतृत्वको लागि चुनौति रहको छ ।
समाज प्रतिक्रियाको राजनीतिले ग्रस्त छ । ठुला वा साना नेता ओठेजवाफले समाजसुधार्छु भन्ने भ्रममा रहेको वेला वोलीमा लगाम लगाउदै जनताको मर्मलाई आत्मसाथगर्नेहो भने विशेष माहाधिवेशनले दिएको जिम्वेदारीले सार्थकता पाउने थियो ।